Yaşarken Vazgeçmek

Nefes alıyorken o insan yokmuşcasına vazgeçmek o kadar zor oluyor ki bazen... Bir yandan kendi içimi döktüğüm bir yandan ise benim gibi pamuktan kalbi olan ve sevdiklerinin soktuğu iğnelerle yaralanmış insanların düşündüklerini belirtmek istedim.

Yaşarken Vazgeçmek

Bazen kendime sorduğum tek soruyduydu bu "neden?" Birçoğmuzun sorduğu soru sanırım. Bir insan bir insanı çok severken neden ondan uzaklaşır ki ? Neden bir başkası için canından kanından vazgeçer..

Onun canı yansa benimde yanar diye düşünürken bir anda başka bir insan için neden vazgeçer sevdiğinden ? Güzelim diyordu hep bana abim, her zaman yanındayım merak etme diyordu sanki bunu yapabilecekmiş gibi. 

Hayatınızda olan bütün insanların yaptığı yanlış davranışlar canınızı yakar, peki kendi canınızın kanınızın yaptığı bir yanlış canınızı ne kadar yakar ? Anlatamayacağım kadar çok...

Hayatta en çok güvendiğim inandığım insanı kaybetmiştim artık. Bundan daha acı ne olabilir ki bir insanın hayatında. Aslında yaşıyorken bir insani kaybetmek bu kadar yıkar mı bütün hayatı ? 

Onu bazen o kadar özlüyorum ki keşke olsaydı diyorum, benim hayatımda da olsaydı.

Toparlayamıyorum..

Normalde kolay kolay ağlayan biri olmamama rağmen onun için saatlerce anlayabiliyorum. Bir daha barışmayacağımızı biliyorum çünkü, ne olursa olsun o üçüncü kişinin aramızdaki kardeşlik sevgisinin tekrar yeşermesine izin vermeyeceğini biliyorum. Çok zoruma gidiyor bazen bütün bu olanlar. 

Ve durup kendime soruyorum tekrar " neden? "