ÖĞRETMENİM BEN...

Bir elimde kalem, diğerimde sevgi tutarım... Kalem ışığım, geleceğimdir. Sevgi ailem, çocuklarım ve öğrencilerim. İlk kalem tutmaya gelir bana öğrencilerim. Yürekleri ürkek, elleri titrek. Sevgi ile kucaklarım onları tek tek.  Ürkek gözlerle bakarlar bana, anneden babadan uzak.

ÖĞRETMENİM BEN...

Yabancı bir adam var yanında.

Sorgular kendini burada ne işim var diye.
Sonra o minicik elleri kalem tutmaya başlar.
Yazar sayfalarca, bozar şekilleri.
Sonra bir.çift göz belirir üzerinde.
Sevgi ile tutar titreyen elini, düzeltir şekilleri.
Doğruyu öğretir yeniden, hiç bıkmadan.
Elbet doğruyu öğrenecektir sonunda.
Ama ona uzanan şefkatli el kalacak hep aklında
Sevgi ile bakan bir.çift göz, sıcacık saran kollar, ve hayatı boyunca unutamayacağı şefkat dolu bir yürek.
Unutacak nasıl öğrendiğini, kimin öğrettiğini. 

Sevgi ile bakan gözleri, sıcak saran kolları,  şefkat dolu yüreği hep anımsayacak. 
Canımm öğretmenim diye arayacak, seni çok seviyorum diyecek, sizi hiç unutmadım diye fısıldayacak.
İşte o an dünyanın en mutlu öğretmeni olacağım. 

Bileceğim ki seven, unutamayan ve sorgulayan bir nesil yetiştirmişim. 
Onlar bensiz ben onlarsız bir hiçim....

1990 yılından beri yetiştirdiğim yüzlerce öğrencimin ilgisi bu anlamlı günde arayıp sorması beni çok mutlu etti. 
Hepinizi çok seviyorum. İyi ki varsınız. İyi ki sizleri tanımışım öğretmeniniz olmuşum.
Ben de sizleri çok seviyorum.

Öğretmenim Özkan Okuldaş